ပ်ဥ္မငုတ္တို

⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙.⊙

ဖုထစ္ရြတ္တ ငွက္ဠင္းတသို႔
ပ်ဥ္းမငုတ္တို သက္ၾကားအိုသည္
ကုန္းမိုထက္တြင္ တစ္ပင္တည္း........

ခြဆံုအေကြး  သစ္ေခါင္းေဆြးလည္း
အေဖးတက္လာ အိုင္းအမာသို႔
က်ယ္စြာဟက္ပက္ ျခအိမ္ပ်က္........

ကုန္းမိုကမ္းပါး ေျမပက္ၾကားတြင္
စစ္သားခေမာက္ ပိန္ေျခာက္ေျခာက္လည္း
စစ္ေရာက္စခန္း လက္ျပညြန္း........

ထိုပင္ငုတ္တို ပ်ဥ္းမအိုသည္
စစ္ကိုလည္းၾကံဳ ျခအုံလည္းျဖစ္
ဓားထစ္လည္းခံ ေနလ်ွံလည္းတိုက္
ေလျပင္းခိုက္လ်က္ မငုိက္ဦးေခါင္း
ေႏြသစ္ေလာင္းေသာ္
ရြက္ေဟာင္းညႇာေၾကြ ရြက္သစ္ေ၀၍
ေလျပည္ထဲတြင္ ငယ္ရုပ္ဆင္သည္
အသင္ေယာက်္ားေကာင္းတကား..........

မၾကာခင္ပင္
ပန္းတံမ်ားထြက္ ပန္းဖူးမ်ားငုံ၍
ပန္းပြင့္မ်ား ေဒါင္းျမီးကြက္ပမာ
ပြင့္ၾကပါေတာ့သည္.......

ေၾသာ္.............................
အာဂ ပ်ဥ္းမငုတ္တိုပါေပတကား
ငါတို႔၏မိခင္ ျမန္မာျပည္ၾကီးသည္လည္း
ဤနည္းအတိုင္း ရြက္သစ္လဲ၍
ေပ်ာ္ပြဲ၀င္နိုင္ပါေစေသာ၀္.........

        ဆရာမင္းသုဝဏ္

၁၁-၁-၁၉၄၉
...............................................................................
ပ်ဥ္မငုတ္တိုမွ ရြက္သစ္ပြင့္မ်ား ေဝေစေၾကာင္း...........